ريش هم يك قدرى بتراشد و سرّش آنست كه ريش پرپشت عرق در تابستان بيشتر كند و گرد و غبار و چرك بيشتر گيرد و شپش در آن بيشتر افتد و بواسطه اوساخ عفونت كند و باعث أذيّت انسان و معاشرين و عيال شود پس هر گاه پرپشت باشد آن را سبك كند به حدّى كه خوش‌نما باشد و هر گاه ريش بلند باشد زياده از قبضه آن را بچيند چرا كه حضرة صادق ع فرمودند زياده از يك قبضه در آتش جهنّم است پس دست بر ريش خود كرفته آنچه از يك قبضه زياده باشد آن را بچيند و حضرة صادق ع فرمودند كه عقل شخص شناخته مىشود در درازى ريشش و نقش انگشترش و در كينه‌اش و سرّ آن آن است كه ريش بلند مانع است از كسب اگر شخص كاسب باشد و از جهاد اگر شخص سپاهى و مجاهد باشد و اذيّت مىكند انسان را در خواب و در حال اشتغال به اعمال و انسان با وجودى كه مىبيند كه مضرّ است به احوال او قادر است بر كوتاه كردن و نمىكند البتّه خفيف العقل است و ازين گذشته هر گاه ريش خفيف باشد و بلند بسيار زشت است و اگر پرپشت باشد